Al een aantal dagen voel ik bij het opstaan mijn achilleshiel. En na jaren geleden een volledig achillespeesruptuur te hebben gehad aan mijn andere been benader ik dit signaal met alertheid.

Een achilleshiel is "een fatale zwakke plek in een anderszins onkwetsbaar iets".
De naam is afgeleid van de Griekse held Achilles die de hoofdrol in de Ilias van Homerus vervult. Hij was bij zijn geboorte door zijn moeder, de zeegodin Thetis als kind in het water van de Styx, een rivier in de onderwereld gedompeld om hem onkwetsbaar te maken. Zij moest hem daarbij wel ergens vasthouden, en dat deed zij bij zijn hiel. Dit was dan ook de enige kwetsbare plek op zijn lichaam en werd uiteindelijk zijn ondergang in de strijd tegen Troje; Apollo in de gedaante van Paris raakte hem met een giftige pijl.
De sage verwijst daarbij duidelijk naar het feit dat wanneer de grote pees in de hiel van de mens (toepasselijk Achillespees genoemd) doorgesneden of beschadigd wordt, dit kreupelheid betekent.

Ik vraag me af of ik iets te leren heb uit deze sage uit de Griekse mythologie. Dat het over de thema's kwetsbaarheid en overbelasting gaat maken de verschillende uitleggen wel duidelijk. Welke boodschap ik daar voor mezelf uit mag halen, laat ik vandaag maar even pruttelen...

Het wordt in ieder geval een dagje vrij, met veel plek voor mijzelf na werk en de school- en sportactiviteiten van de kinderen. En dat kan in het bovenstaande kader nooit kwaad volgens mij.

Nu eerst maar even in rust afwachten wat de Weergoden van plan zijn. Het KNMI springt in haar voorspellingen wat van het ene op en het andere been en laat ons eens te meer zien dat ondanks alle technieken en wetenschappen het weer zich niet laat besturen; de natuur doet wat ze wil. En wij kunnen daar hooguit ontzag voor hebben en meebewegen met de mogelijkheden en beperkingen van het moment. Soms de uitdagingen daarin opzoekend, maar elke keer weer de grenzen van het mogelijke tegenkomend. En volgens mij is dat wel goed zo...

Nog een mooie zondag!