Sinds jij er niet meer bent.

Eerst

werd het hier

een beetje stil

Nu tel ik

steeds

de dagen,

niet omdat ik

jou zo mis

maar voordat ik

ooit vergeten zal;

je blik,

het kuiltje in je wang

zolang sinds

jij die ogen had

waarmee je naar mij keek

en nu alleen de muren

nog

die vertellen

hoe jij bezweek.

Jouw lot en

niet het mijne

al trok je mij

er bijna mee

tot ik mijn licht zag

schijnen,

dat wilde dat

ik door zou gaan

opvolgend spoor

van mijn bestaan,

de voorgetrokken lijnen.

En als ik

nog wat verder tel

dan komt er vast die dag

dat 'n einde komt aan deze kwel

mijn plezier niet meer vermag.

Dan geef ik alle lasten terug

aan eigenaar of aarde

en keer ik in mijn leven terug,

balancerend op mijn waarde

en liefde voor al wat is,

ondanks

dat ik jou

zo mis.

Jeannette