Precies op dit moment, het moment waarop ik besluit mijn Blog voor vandaag te schrijven, en ik eigenlijk geen onderwerp weet, zegt mijn vriendin: "Gewoon gaan zitten en dan komt het vanzelf wel". En dat is precies zoals het gaat. Terwijl ik achter (of voor?) mijn laptop ga zitten, hoor ik "Afscheid nemen bestaat niet" uit mijn iPod komen. En dat is waar vandaag over ging. Er waren minstens 2 afscheiden. De eerste ging over mijn fiets. Een degelijke Batavus, met versterkt frame, waarop ik kind-voor-op en kind-achter-op, buggy, mandje en fietstassen, mij verplaatste door het dorp, naar de crèche, de school. En gisteravond besloot ik dat ik "mijn Harley" (minstens zo breed en zwaar en als ie eenmaal begon te schuiven, was er geen houwen meer aan), wilde inruilen voor een wat flexibeler exemplaar. Meer versnellingen en vriendelijker zadel, zonder kinderzitjes, waar ik ooit zo trots mee pronkte. En dus ging ik vanmorgen naar de fietsenmaker en zei dat ik deze fiets kwijt wilde. "Dan moet je naar Leiden gaan", was zijn antwoord: "dan ben je 'm zo kwijt", waarmee hij doelde op het hoge fietsendiefstalpercentage van die stad. Maar gelukkig begreep ie goed wat ik bedoelde. Na een blik op een aantal nieuwe, flitsende maar o zo dure exemplaren te hebben geworpen, overwon ik mijn schroom en vroeg ik of hij ook 2e hands fietsen verkocht. Misschien ook wel één voor mijn vriendin, met wie het ook wel gezellig is als we eens samen kunnen fietsen in deze omgeving. En wie weet dat voor die paar boodschappen in het dorp dan ook de fiets wat makkelijker gepakt wordt. Enfin, mijn dorpse fietsenmaker, bij wiens vader ik mijn eerste fiets kocht (nou ja, mijn ouders dan) had 2 pracht Gazelles staan, op maat, met elk 3 x 8 versnellingen, waarbij je tegenwoordig niet meer hoeft te stoppen met fietsen als je schakelt (ja, er is weer een hoop langs me heen gegaan, de afgelopen jaren). Na de traditionele proefrit besloten Nienke en ik dat deze fietsen de onze zouden worden. Een heerlijk gevoel, zo'n nieuwe fiets en ook een mooi afscheid na de trouwe dienst van mijn Harley. Daar komt vast wel weer een trotse moeder voor, die met haar kroost op een super mooie (dat is ie nog steeds) Harley rond wil rijden...
Dezelfde middag reden Nienke en ik, op de nieuwe aanwinsten, naar het hockeyveld voor het volgende afscheid. Mijn dochter's team gaat uiteen en wordt opgesplitst in MC1 en MC3. En dat afscheid werd gevierd met een wedstrijd tussen de ouders en de meiden (incl. coach Hans). Dankzij de kleine oogjes, na het (al weer afscheid) kamp van de basisschool van de afgelopen dagen, van de meiden, wonnen de ouders. Gelukkig maar, want die kunnen vast minder goed tegen hun verlies dan de dochters. En zo was er weer een afscheid.
Dezelfde middag reden Nienke en ik, op de nieuwe aanwinsten, naar het hockeyveld voor het volgende afscheid. Mijn dochter's team gaat uiteen en wordt opgesplitst in MC1 en MC3. En dat afscheid werd gevierd met een wedstrijd tussen de ouders en de meiden (incl. coach Hans). Dankzij de kleine oogjes, na het (al weer afscheid) kamp van de basisschool van de afgelopen dagen, van de meiden, wonnen de ouders. Gelukkig maar, want die kunnen vast minder goed tegen hun verlies dan de dochters. En zo was er weer een afscheid.
Maandag nog de schoolBBQ, dinsdag de verjaardag van de juf, donderdag een afscheidsontbijt en ook nog lunch geloof; aansluitende het laatste slaapfeestje en dan mag mijn dochter eindelijk ook zeggen: ik ben van de basisschool en ben een brugkikker. Maar dat laatste gaat ze vast niet zelf zeggen.