In het uur van haar sterven stond zij daar, achter haar. De wijze oude vrouw, die haar in de loop van haar leven had begeleid; als een ongeziene gids, zoals zij dat was voor velen in haar stam. Ongezien en altijd daar. Aan haar leerlinge liet zij zich zien als de vrouw met de rode ketting. Zoals de leerlinge ook een ketting om haar hals droeg, met kralen voor iedere initiatie die doorstaan was. Zo groeiden de wijsheid en de lengte van ketting met elkaar mee. En in het uur van het sterven van de jongste van de twee stond de oudere achter haar, en toonde haar de ketting ter herinnering en ter ondersteuning van deze nieuwe transformatiefase. Het sterven was als een geboorteproces. Het oude veilige thuis verlaten voor het nieuwe en nog onbekende, ondanks dat er een weten was, dat dat ook 'thuis' was, bekend en ongekend, vertrouwd en onbereikbaar, zolang de weg niet gegaan was. De staat van bewustzijn van de jonge vrouw was gecentered; niet langer voelde zij de noodzaak om heen en weer te gaan tussen de polariteiten. Ze begon de waarde van het neutrale te begrijpen, een creatieve staat van zijn, waarvan je opereert vanuit een plaats van centering en ordening. Bouwen en ontwerpen op positieve patronen: de tijd was gekomen om te oogsten vanuit meesterschap; of het nu was in de artistieke vaardigheden van muziek, schrijven of schilderen. Zonder te forceren, met oog voor elk detail en grondig te werk gaand. Zonder te 'pushen' maar via het gebruik van haar organisatievaardigheden bewegend in de richting van wat werkt en weg van wat niet meer werkt. Dat was haar richting.

Diep rood waren de -zo weet ik nu- robijnen kralen. Iedere kraal verbonden door de ketting en gescheiden van de andere kraal door een knoopje. Daarmee de kostbaarheid van de kralen verradend: mocht de ketting breken, dan zou nooit meer dan één kraal verloren gaan.

Dank je wel, tante D., voor de ketting met de rode kralen, ter herinnering.

Jeannette

P.S. Met dank aan de reading door L. tijdens de dag rond transformatieprocessen en stervensbegeleiding